Historia

     Dąbrówka Wisłocka - pierwszą część swej nazwy zawdzięcza cechom charakterystycznym terenu, na którym miejscowość ta powstała. W języku staropolskim określenie „dąbrówka” oznaczało zarośla dębowe. Jest to wiec w tym przypadku typowa nazwa topograficzna. Jednoczłonowa nazwa – Dąbrówka, występowała do początków XIX wieku, kiedy to jako wyróżnik od innych Dąbrówek z okolicy, które były przysiółkami konkretnych miejscowości, zaczęto dodawać do nazwy nazwisko właścicieli. Najpierw była to wiec Dąbrówka Paprocka, a następnie Wisłocka.
     Chronologicznie, czas powstania Dąbrówki przypadł na okres osadnictwa nowożytnego. Prawdopodobna data jej powstania to lata 1559-1561, gdyż, wówczas hetman Jan Tarnowski przebywał w dworze wiewióreckim, próbując podreperować szwankujące zdrowie (bez rezultatu, zmarł w 1561 roku).
      Pierwsza wzmianka źródłowa dotycząca Dąbrówki pochodził z rejestru poborowego w 1576 roku. Następny rejestr poborowy z 1581 roku odnotowuje te miejscowość jako „Dambrówka”.
      Ponieważ Dąbrówka należała do klucza wiewióreckiego jej historia związana jest z właścicielami tych włości. Przez okres pierwszych dwustu lat właścicielami tego latyfundium były kolejno wielkie rody magnackie: Tarnowscy, Ostrogscy, Zasławscy, Lubomirscy i Sanguszkowie. Według inwentarzy sporządzonych na początku XVII wieku na polecenie Ostrogskich, Dąbrówkę w 1603 roku zamieszkało 36 kmieci i 7 zagrodników – w sumie około 250 osób (licząc średnio 5 osób na rodzinę). W stworzonej przez Stefana Batorego piechocie wybranieckiej wieś reprezentowało 2 hajduków. Znajdował się tu też młyn i karczma.
     Z 1602 roku  pochodzi wzmianka o bezdzietnym i beztestamentowym spadku w postaci sołectwa we wsi Dąbrówka. Świadczy to niezbicie o tym, że lokowana na surowym korzeniu wieś, miała w swym początkowym okresie istnienia sołtysa jako zasadzę, który sprowadzał osadników i rozstrzygał wszelkie sprawy administracyjne. Jednocześnie był najbogatszym mieszkańcem wsi.  
      Według inwentarza dzierżaw sporządzonego w 1644 roku arendarzem Dąbrówki był Kasper Przyłupski. Kolejny dzierżawca Dąbrówki, potwierdzony źródłowo, pojawia się dopiero w 1710 roku. Był nim Wojciech Broniewski. Nie był on jednak dobrym zarządcą skoro w 1718 roku na skutek licznych skarg poddanych wszczęto przeciw niemu dochodzenie, które ostatecznie zakończyło się odsunięciem, a jego miejsce zajął Aleksander z Białyni Białyński.
      Pod koniec XVIII wieku, na skutek niefortunnych małżeństw i hulaszczego życia niektórych właścicieli latyfundium wiewióreckiego, klucz stopniowo uległ wyprzedaży. Dąbrówka należała do jednych z sprzedanych wsi. W 1831 roku włodarzył tu Ignacy Wisłocki. W posiadaniu rodziny Wisłockich wieś była do przełomowego momentu uwłaszczenia. Od tych właścicieli wywodzi się używana do dziś nazwa – Dąbrówka Wisłocka. Zaznaczyć jednak należy, że w źródłach z końca XIX i początku XX wieku wieś funkcjonuje nadal jako Dąbrówką Paprocka.
    W XVIII wieku na stanowisku arendarza Dąbrówki figuruje już niejaki Sekucki. Do 1883 roku, jako właściciel Dąbrówki z przyległościami, a wiec obszarem dworskim z karczmą i z prawem propinacji  występuje Ludwig Pietrzycki. Od tego roku następuje wykup i jednoczesne rozdrobnienie włości dworskich znajdujących się w gminie katastralnej Dąbrówka Paprocka. Część gruntu w Janowcu i Zdziarcu, który należała do własności tabularnej w Dąbrówce Paprockiej, przeszła drogą dzierżawy w 1883 roku w ręce Bernarda i Chany Balsamów oraz w drodze kupna na własność w ręce Majera Zughafta. Natomiast obszar dworski wraz z karczmą i prawem propinacji w samej Dąbrówce Paprockiej przeszedł w 1886 roku na własność Walentego i Konstancji Celowskich. Dokument ten został podpisany w Sądzie Powiatowym w Radomyślu Wielkim 19 listopada 1886 roku przy okazji zakładania księgi hipotecznej w gminie katastralnej Dąbrówka Paprocka.
     Dokonany pod koniec XIX wieku wykup i rozczłonkowanie dworskich majętności w Dąbrówce możliwy był dzięki dekretowi uwłaszczeniowemu, jaki wydały władze austriackie w 1848 roku. Fakt ten poprzedziły wydarzenia rabacji galicyjskiej z 1846 roku. Bliskość  Zasowa, który dla okolicznych wsi był ośrodkiem przygotowania powstania krakowskiego sprawiła, że  cześć mieszkańców Dąbrówki zaangażowała się zarówno po stronie powstańców jak też, po stronie agitowanych przez Austriaków chłopów.
      Intensywność wydarzeń rabacji galicyjskiej w Dąbrówce najlepiej obrazuje liczba zabitych. Zamordowane osoby to głównie rzemieślnicy nie mający nic wspólnego z wyzyskiem feudalnym. Jest to niezbity dowód manipulacji władz austriackich, które rękami zdezorientowanych i zdeterminowanych chłopów postanowiły stłumić w zarodku mające pewne szanse powodzenia powstanie krakowskie. Podczas rabacji w Dąbrówce zginęli: Piotr Matuszek – murarz, Jan Olech – stalmach, Wacław Patoczek – murarz, Antoni Zubek – krawiec oraz Żyd Abraham Putaśnik.
     W Dąbrówce schronienie znaleźli dwaj wikariusze z Zasowa, którzy uciekli przed gotowym na wszelkie mordy tłumem chłopskim. Schronienia w stodole udzielił im Jan Stec. Według innej wersji ksiądz Kęska ukrywał się w kopcu po ziemniakach. Wydarzenie to świadczy o tym, że rabacja podzieliła mieszkańców wsi. Część z nich sprzyjała wystąpieniom chłopskim, natomiast inni dostrzegli bezsens dokonywanych mordów.
     Akcja, jaką podjął Kościół Katolicki celem naprawy moralnej wśród chłopów galicyjskich, odniosła w Dąbrówce zamierzony skutek. Ci, którzy w tym okresie samowoli zabrali przedmioty do nich nie należące, chcąc rozliczyć się ze swoim sumieniem, oddawali je. Akta wspominają o niejakim Bartkowiczu, mieszkańcu wsi Dąbrówka, który oddał zagarnięte przedmioty.
      W drugiej połowie XIX wieku Dąbrówkę Wisłocką zamieszkiwało 831 mieszkańców. Wioska liczyła 143 domy i 1826 morgów gruntu. Według danych z 1904 roku wieś liczyła 921 mieszkańców, z czego 16 było Żydami.
      Podczas I wojny światowej Dąbrówkę dwukrotnie zajmowali Rosjanie. We wrześniu 1914 roku wojska rosyjskie uderzyły na Galicję Wschodnią. Pierwsza okupacja trwała w Dąbrówce od 25 września do 1 października. Podjęta przez siły austriacko-niemieckie kontrofensywa sprawiła, że Rosjanie opuścili wieś, a ich miejsce zajęli Niemcy i Austriacy. Spokój nie trwał jednak długo. Rosjanie od końca października 1914 roku, odbijali utracone tereny. Ponownie rozpoczęli okupację Dąbrówki 9 listopada. Opuścili wieś 11 maja 1915 roku. Wejście Austriaków zakończyło bezpośredni udział Dąbrówki w działaniach militarnych I wojny światowej. Chociaż działania militarne I wojny światowej nie spowodowały aż tak dużych strat jak w sąsiednich wioskach, niemniej jednak okupacja wsi przez wojska rosyjskie i austriackie, kontygenty, liczne przemarsze oddziałów, spowodowały znaczne zubożenie mieszkańców.
     Zaraz po wojnie powstaje tutaj ochronka wiejska, która prowadziła działalność dobroczynną. Instytucja ta, aż do czasu ustabilizowania się gospodarki, korzystała z przydziałów żywności rozdysponowanych przez starostwo mieleckie. Przykładowe w roku 1921 utrzymywała 15 sierot. W tym samym roku odnotowano tu 780 mieszkańców, z czego 41 osób było bezrolnych i aż 377 małorolnych wymagających pomocy państwa.
     W okresie międzywojennym Dąbrówka była silnie zorganizowaną pod względem politycznym wsią. Dominującym nurtem był ruch ludowy. Ludowcy z Dąbrówki, zrzeszeni w Stronnictwie Ludowym 7 czerwca 1936 roku poświęcili swój sztandar. Była to wielka manifestacja solidarności chłopskiej, w której wzięło udział blisko 5 tysięcy mieszkańców wsi i okolicy.
     Stopniowy rozwój gospodarczy wioski i poprawę warunków życia mieszkańców przerwała II wojna światowa. Okupacja niemiecka w Dąbrówce rozpoczęła się już w pierwszych dniach września 1939 roku.
     Okres okupacji to wszystkie uciążliwości, które musieli znosić mieszkańcy całej Polski. Kontygenty, przymusowy wywóz na roboty do Niemiec i wszechobecny strach o życie swoje i najbliższych to typowe realia dnia codziennego. Nie obeszło się bezkrwawych dramatów. W kwietniu 1943 roku zamordowano w Dąbrówce 5 Żydów. Wyzwolenie, jakie w sierpniu 1944 roku przyniosły działania I Frontu Ukraińskiego dowodzonego przez marszałka Iwana Koniewa nie zakończyło udręki miejscowej ludności. Że względu na strefę przyfrontową normalne życie stało się możliwe dopiero od końca styczna 1945 roku.
     Wtedy to ma miejsce stopniowa odbudowa i rozbudowa wioski. Remontu domagała się miejscowa szkoła. Była to jedna z pierwszych inwestycji w zakresie budynków użyteczności publicznej. W odremontowanej szkole dzieci mogły rozpocząć naukę. W latach 1952 – 1953 działała  tu szkoła podstawowa dla dorosłych. Obecnie istniejący budynek szkolny wybudowany został w tatach 50-tych. Reforma oświaty przeprowadzona w latach 1972-75, podporządkowała miejscową 8-klasowa szkołę administracyjnie i pedagogicznie Gminnemu Dyrektorowi Szkół w Radomyślu Wielki. Ta przynależność trwa do dnia dzisiejszego.
      Swoją historię w Dąbrówce Wisłockiej ma też Kościół  katolicki. Od samego poczatku swojego istnienia  miejścowość ta pod wzgledem administracji kościelnej należała do parafii w Zasowie. Poczatek odrębnej organizacji parafialnej sięga roku 1920, kiedy to w Dabrówce osiedliły się Siostry Słuzebniczki NMP Starowiejskie. W wykupionym od rodziny Majów majatku wybudowały budynek wraz z kaplicą pod wezwaniem Najświetszej Marii Panny. Przy kaplicy nie było stałego księdza, a dorażną obsługę duszpasterską spełniali księża z Zasowa. Dopiero od 1970 roku na stałe, jako rektor kaplicy w Dabrówce Wisłockiej przy parafii w Zasowie, zamieszkał ksiądz Józef Kuklewicz. W 1983 roku jego miejsce zajął ksiądz Kazimierz Talaga, staraniem którego 20 czerwca 1985 roku biskup tarnowski Jerzy Ablewicz, wydał dekret erekcji parafii pod wezwaniem Matki Bożej Nieustajacej Pomocy. 7 lipca tegoż roku biskup Władysław Bobowski poświecił kamień węgielny przy istniejących już fundamentach i części ściany frontowej przyszłego kościoła.15 lipca 1990 roku kosciół poświęcił ksiadz biskup Józef Gucwa.