Patron parafii

Według wiarygodnego przekazu generała redemptorystów ojca Nicolasa Maurona, błogosławiony Pius IX na audiencji prywatnej 11 grudnia 1865 roku, przekazując ikonę Matki Bożej Nieustającej pomocy pod opiekę Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, wypowiedział znamienne słowa; „Uczyńcie Ją znaną całemu światu”. imagesCADVC1V0

Wśród wielu obrazów Matki Bożej jest jeden szczególny do którego przylgnęły serca wielu ludzi całego świata. To obraz, którego tytuł mówi wszystko : Matka Boża Nieustającej Pomocy. A tej pomocy potrzebuje każdy. I tę pomoc daje nam Bóg przez ręce naszej Matki. Dlatego nie ma w naszym kraju katolickiej świątyni w której nie byłoby obrazu Tej, która nieustannie pomaga.

Oryginał obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy jest pochodzenia bizantyńskiego. Jego pochodzenie i dzieje owiane są tajemnicą, gdzie prawda przeplata się z legendą. Po zdobyciu w 1453 roku Konstantynopola przez Turków katolicy z tej części Wschodu zaczęli masowo wędrować do Europy. Tak zrobili też mieszkańcy Krety. Kiedy płynęli na okrętach na Morzu Śródziemnym rozpętała się ogromna burza, która zagrażała losowi okrętów i ich pasażerom. Wtedy to jeden z kupców wyjął ze swoich bagaży Obraz Matki Bożej i pokazując go podróżnym zachęcał do modlitwy w tym trudnym momencie. Kiedy ukazał się port w Ostii wszystko się uspokoiło a oni szczęśliwie dobili do portu. Zabrana z Krety, wśród wielu perypetiach nasza ikona dociera w końcu do Rzymu. Tu umierający kupiec wyjawia gospodarzowi domu w którym zamieszkał swe ostatnie pragnienie, aby oddać ikonę do czci publicznej a nie tylko prywatnej. Po pokonaniu wielu oporów 27 marca 1499 roku ikona Matki Bożej Nieustającej Pomocy została przekazana kościołowi pw. Św. Mateusza w Rzymie którym opiekowali się augustianie. Przez trzy następne wieki pod ich opieką rozbłysła sławą cudów.

Po zdobyciu Rzymu przez Francuzów kościół został zdemolowany i rozebrany. Zakonnicy przenosząc się w inne miejsce zabrali obraz ze sobą. Ikona została na krótko umieszczona w kościele św. Euzebiusza Rzymskiego, a potem do kościoła Matki Bożej In Posterula gdzie na około siedemdziesiąt pięć lat zapadnie w ciszę i coraz większe zapomnienie.

W 1855 roku niedaleko miejsca gdzie stał kościół św. Mateusza ojcowie redemptoryści założyli klasztor a przy nim zbudowali kościół pw. św. Alfonsa. Kronikarz klasztorny badając historię zburzonego kościoła zainteresował się losem Obrazu Matki Bożej. Po poszukiwaniach odnaleziono go i zaczęto czynić starania o przeniesienie go do kościoła redemptorystów. Do tej prośby przychylił się papież Pius IX. 26 kwietnia 1866 roku cudowny obraz został uroczyście przeniesiony do kościoła św. Alfonsa na Eskwilinie w uroczystej procesji w której wzięło ponad 50 tysięcy rzymian i pielgrzymów przebywających wówczas w Wiecznym Mieście. Podczas tej procesji miało miejsce niezwykłe wydarzenie wspominane do dziś. W domu przy Via Merulna, w niewielkim mieszkaniu czteroletni chłopiec chory na tyfus znajdował się w stanie agonalnym. Zrozpaczona matka wzięła chłopca na ręce i wystawiła przez okno i z wiarą krzyknęła w stronę niesionej właśnie ikony; „Ukochana Matko, uzdrów to dziecko lub zabierz ze sobą do nieba”. Według relacji świadków jeszcze tego samego wieczora nastąpiła nagła poprawa stanu zdrowia chłopca, a po kilku dniach matka wraz dzieckiem osobiście dziękowała za cud uzdrowienia przez ikonę Nieustającej Pomocy. Zostało też ustanowione osobne święto Matki Bożej Nieustającej Pomocy na dzień 27 czerwca.

Dopełnieniem przywrócenia dla kultu ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy była jej koronacja koronami papieskimi 23 czerwca 1867 roku.

Redemptoryści, troskliwi opiekunowie cudownej ikony oraz pierwsi apostołowie Nieustającej Pomocy, przejęci papieskim wezwaniem do propagowania powierzonego im wizerunku, zadbali od samego początku o rozsyłanie wiernych kopii rzymskiej ikony w różne zakątki świata.

Dzięki ojcom redemptorystom kult obrazu objął niemal cały świat. W roku 1883 również Polskę. Do Poznania i Torunia trafiły kopie rzymskiego obrazu, które po ostatniej wojnie zostały ozdobione koronami papieskimi.

imagesCANZ3PM7

Sanktuarium MB Nieustającej Pomocy w Toruniu

Sanktuarium  MB Nieustającej Pomocy w Poznaniu

 

 Przesłanie teologiczno-duchowe ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy

 Wizerunek Matki Bożej Nieustającej Pomocy jest ikoną, obrazem religijnym przeznaczonym do medytacji i modlitwy, dlatego anonimowy malarz, który ja namalował, pragnął nie tyle dać wyraz swojej artystycznej fantazji, ile zakomunikować przede wszystkim pewne duchowe przesłanie. Poprzez medytację ikony człowiek wierzący zostaje pobudzony do modlitwy i uzdolniony przez Ducha Świętego do wejścia w autentyczną relację z przedstawiona na ikonie postacią.

Jakikolwiek byłby wiek i pochodzenie tej ikony, to dla nas patrzących na nią oczyma wiary najważniejszy jest fakt, że widzimy w niej wizerunek religijny umożliwiający na prawdziwy duchowy kontakt z osobami które przedstawia; a przede wszystkim cztery święte postacie ; Jezusa, Maryję oraz dwóch Archaniołów. O tym mówią napis dokładniej skróty nazw umieszczone na ikonie. a dokładniej skróty nazw umieszczone na ikonie.

Nazwy te posiadają ogromne znaczenie. To one nadają prawdziwy sens i duchowe walory, wyrażają jego tożsamość i obdarzają go tajemniczą obecnością. Napisy te mówią, ze ikona przedstawia Matkę Bożą, Jezusa Chrystusa, a także Archanioła Michała – po lewej stronie patrzącego i Archanioła Gabriela.

Najbardziej okazała, a przez to od razu zwracająca uwagę patrzącego figura Najświętszej Dziewicy namalowana jest w pół postaci.. Z postaci Madonny bije dostojeństwo, które nie razi wyniosłością, przeciwnie wyraża prostotę i pokorę. W ten sposób artysta starał się uświadomić patrzącemu, że staje przed Kimś niesłychanie wielkim, przed Matką samego Boga. Ciekawe, że spojrzenie Matki nie spoczywa na Synu, jak to bywa na innych obrazach, ale zwracają się w stronę oglądającego i wychodzi niejako na zewnątrz obrazu, zapraszając oglądających do umiłowania Syna.

Ikona Nieustającej Pomocy zwraca uwagę oglądających piękna kolorystyką. Kolory w ikonie maja znaczenie symboliczne i jest czymś więcej niż elementem dekoracyjnym.

Dziewica Nieustającej Pomocy odziana jest w płaszcz koloru ultramaryny na zielonej podpince, która okrywając Jej głowę opada fałdami na ramiona i kończy się rodzajem peleryny z ozdobnymi złotymi frędzlami. Pod płaszczem widać czerwoną tunikę. Na głowie dziewicy pod welonem, widnieje czepek w kolorze morskiej zieleni, który zakrywa Jej włosy.

Dzieciątko Jezus na obrazie odziane jest w zielona tunikę związaną na biodrach czerwoną przepaską i w złotobrązową szatę wierzchnią.

W ikonie Nieustającej Pomocy pojawiają się dwaj archaniołowie, i są to jak oznajmiają skróty napisów, archanioł Michał, po lewej stronie oglądającego i archanioła Gabriel. Aniołowie namalowani są na ikonie Nieustającej Pomocy w pozycji adoracji, zwróceni w kierunku Jezusa i Jego Matki, Pojawiają się oni jako „gwardia honorowa” Odkupiciela i Matki Najświętszej. Ich postawa wyraża najgłębszą cześć i uszanowanie dla Jezusa i Maryi, której składają hołd jak Królowej Aniołów. W rekach trzymają rożne narzędzia męki: Gabriel obejmuje krzyż i cztery gwoździe, a Michał wazon z octem, włócznię i trzcinę z gąbką. Są to narzędzia dokładnie odpowiadające ewangelicznemu opisowi męki.

W swojej ikonie Maryja jest dla wiernych pomocą, gdyż wskazuje na swego Syna, prowadzi do Niego i uczy, jak być Mu wiernym.

Ikona jest zatem namalowana Ewangelia – Bożą Prawdą. Poprzez kształty i barwy, postacie i symbole dociera do naszych zmysłów w końcu do naszego serca,

W świetle Bożego słowa łatwiej jest zrozumieć wymowę i przesłanie ikony. Stąd czytając i medytując słowo Boże kształty i kolory ikony zaczynają do nas przemawiać i stają się źródłem duchowego światła.